Aan boord bij Lucia Weppelman

Vaart op: Imara (38,86 x 5,06 meter, bouwjaar 1968).

Aan boord: Droge lading, vooral brouwgerst, tarwe, rollen staal, kunstmest.

Vaargebied: Met name de kleine Franse kanalen.

Hebben jullie vaste vaarroutes?

,,Nee, we komen overal waar het werk ons brengt. Voor nu is dat voornamelijk tot in Noord-Frankrijk. Dat is het voordeel van varen op een spits; we kunnen op alle kleinere kanalen varen. Er is volop werk. Je voelt wat dat betreft het tekort aan kleine schepen, zoals spitsen, Canal du Nords en Kempenaars.’’

Wat maakt dit schip prettig varen?

,,Het manoeuvreert erg goed. Ik vind het ook een mooi schip om te zien. En er zit best een grote woning in. Onze slaapkamer zit een klein stukje in het ruim. Dat maakt dat we hier met z’n drieën én onze hond goed kunnen wonen. Het is ons eerste schip, we varen er nu ruim een jaar op.’’

Jullie zijn dus nieuw op het water! Hoe bevalt het?

,,Héél erg goed. Ik werkte voorheen in de zorg. Mijn man komt daarentegen uit een schippersfamilie die altijd heeft gevaren. Hij is wel aan de wal opgegroeid. Hij voer enige tijd in loondienst en heeft de laatste twee jaar voordat we ons schip kochten aan de wal gewoond en gewerkt in een heel andere branche: de bouwliften. Toen we elkaar leerden kennen, was hij net gestopt in de binnenvaart. Ah, dat is mooi, bedacht ik me: daardoor kon ik hem ook doordeweeks zien.’’

En toen kwam hij op een dag thuis met de mededeling dat hij weer wilde gaan varen?

,,Zo expliciet ging het niet eens. Ik merkte het aan hem. Als we ergens waren, wilde hij altijd even naar het water rijden. Schepen kijken. Hij hield ook contact met zijn vorige baas. Toen vroeg ik hem: Rein, wil je soms toch weer gaan varen? Eigenlijk wel, zei hij. Dan gaan we met elkaar, besloot ik. We hadden binnen een half jaar een schip, gingen in januari varen en na één reis konden we het alweer stilleggen, vanwege de geboorte van onze dochter.’’

Wat spreekt je aan, aan het leven op het water?

 ,,Zodra we de Franse grens overgaan, komen we tot rust. In België begint dat gevoel al een beetje en zodra we richting Nederland teruggaan, overvalt ons weer het gevoel dat we moeten haasten. In Frankrijk werken de sluizen op de kleine kanalen maar van zeven tot zeven. Dus varen wij alleen tijdens die uren en kunnen ook andere dingen doen. Ik zeg altijd: wij hoeven niet over een berg hypotheek heen te kijken, daarom is ons schip zo klein en de stuurhut zo laag. Haha.’’

Heb je een favoriete ligplek?

,,Ja, daar liggen we momenteel. In Saint-Germain-la-Ville. We kunnen daar fatsoenlijk liggen. Er is een groene graskant. We kunnen er lekker buiten zitten, wandelen en barbecueën.’’ 

Heb je een favoriete vaarroute?

,,Alle kleine kanalen in Frankrijk, bijvoorbeeld als we met rollen staal vanuit Antwerpen naar Contrisson varen.’’

Grootste ergernis op het water?

,,Grote schepen die in sluizen de schroef erop laten. Het water wordt dan gek. Het kost ons dan heel veel moeite, tijd en geduld om ons schip in een sluis te manoeuvreren. Soms zitten we bijna tegen een ander schip of worden we hard tegen een sluismuur geduwd. Kijk gewoon even fatsoenlijk achterom om te zien wat er achter je komt.’’

Zag het er achteraf toch niet altijd al naar uit dat je zou gaan varen?

,,Nee, zeker niet. Ik ben wel opgegroeid in Zeeland. Met mijn opa ging ik als kind in Tholen altijd in de haven kijken wat er lag en langs voer. Ik vond het interessant, maar dat ik zelf zou gaan varen? Nee, dat had ik nooit kunnen bedenken.’’

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die werken in de binnenvaart overwegen?

,,Het hoeft niet altijd groot te zijn. Verdiep je ook eens in de kleinere schepen en wat je daarmee kunt. Er zijn volop mogelijkheden en het vaargebied is heel anders. Raadpleeg ook gerust de Europese Logistieke Vervoerderscoöperatie. Zij weten alles van kleine schepen (voornamelijk over spitsen en Canal du Nord-schepen) en de kleine kanalen en varen in bijvoorbeeld Frankrijk.’’