Aan Boord Bij Jolanda Snoei

Vaart op: Adonia (61 x 6,60 meter, bouwjaar 1961).
Aan boord: Vooral veevoer, af en toe grind.
Vaargebied: Veelal op de kanalen. Veel in Nederland en België, af en toe een klein stukje Duitsland.

Vanwaar de naam van jullie schip?
Adonia betekent De Heer is mijn God. Wij leven dicht bij God, de wetenschap dat er altijd iemand bij je is, is voor ons belangrijk. Zeker als je woont en werkt aan boord van een schip. Je bent immers afhankelijk van de (weers)omstandigheden. Mijn man Jasper vaart het meest, maar het kan natuurlijk op sommige momenten weleens even spannend zijn. Het is bijzonder om te ervaren dat je dan wordt geleid.’’

Wat maakt dit schip prettig varen?
,,Meerdere dingen. Het heeft een trackpilot. Dat is een erg fijn hulpmiddel, vooral op dagen waarop je lang moet varen. Je moet er natuurlijk niet bij vandaan lopen, maar het maakt het varen net wat rustiger. De motor heeft veel pk, het schip loopt heel goed. De stuurhut is overzichtelijk ingericht en het schip manoeuvreert gemakkelijk. We hebben de Adonia nu ruim een jaar, sinds december 2024, en het is echt een heel mooi schip, we zijn er erg blij mee.’’

Jullie varen geen vaste route?
,,Nee, we varen waarnaartoe het werk ons brengt. Die afwisseling vinden we erg leuk. We komen op heel veel plekken. De ene week zitten we in Maashees, de week erop in Almelo, dan weer in Zeeland of Groningen.’’

Heb je een favoriete vaarroute?
,,We vinden het overal wel leuk, vooral bij mooi weer. Van het Merwedekanaal en de route richting Hoogeveen kan ik erg genieten. De sluisjes spreken me aan, daar kunnen wij met ons schip goed komen. Ik hou vooral van de kleinere vaarwegen.’’

Een favoriete ligplaats?
,,Ook daarvoor geldt dat meerdere plekken me aanspreken. We hebben recent in Meerkerk gelegen, dat vond ik hartstikke leuk. Dat geldt ook voor Gorinchem en Sas van Gent.

‘De sluisjes spreken me aan, daar kunnen wij met ons schip goed komen. Ik hou vooral van de kleinere vaarwegen’ 

Hebben jullie ook een huis op de wal?
,,Nee, we wonen fulltime aan boord. In het weekend rijden we heen en weer naar familie en de kerk. We kerken op verschillende plekken, in Rotterdam, maar ook daar waar we liggen. We gaan dan graag gesprekjes aan met de kerkleden. Bij de ene kerk gaat dat gemakkelijker dan bij de andere, maar we worden altijd hartelijk ontvangen.’’

Zag het er altijd al naar uit dat je zou gaan varen?
,,Vanaf mijn middelbare schooltijd wel, ja. Hoewel mijn ouders zelf niet hebben gevaren, kom ik wel uit een schippersfamilie. Mijn opa’s en oma’s, ooms en tantes, neven en nichten: ze voeren en varen allemaal. Mijn zus en broer gingen ook werken aan boord van een schip. Toen dacht ik: dat wil ik ook. Eenmaal aan boord was ik er niet meer weg te slaan. Aan de wal voelde ik me niet meer echt thuis. En op het moment dat ik me afvroeg hoe ik een leven aan boord vorm zou willen geven, leerde ik Jasper kennen. Hij voer op dat moment al acht jaar. Bevriende schippers hebben ons gekoppeld.’’

Voel je je nooit opgesloten aan boord van een schip?
,,Integendeel! Ik ervaar het leven aan boord als vrijheid. Je komt overal, ligt elke nacht op een andere plek. Ik mis het leven aan de wal niet. Natuurlijk zie en spreek je sociaal wat minder mensen. Maar ik heb ook gemerkt dat je juist heel veel mensen leert kennen in de binnenvaart en dat de contacten die je dan hebt diepgaander zijn. Andere mensen in de binnenvaart herkennen precies waar je het over hebt.’’

Grootste ergernis in de binnenvaart?
,,We vinden de liggeldregeling irritant. Als je twee dagen moet wachten, mag je voor een schamel bedrag per uur liggen. Tegenslag bij sluizen is ook vervelend. We hebben daar op de kanalen veel mee te maken. En als je er eentje tegen hebt, heb je ze allemaal tegen en des te later zit je ’s avonds op de bank. Maar goed, het hoort erbij en maakt het werk ook wel weer uitdagend.’’

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die werken in de binnenvaart overwegen?
,,Doen. Je hebt veel vrijheid en afwisseling en ziet heel veel!’’