Claudia Beumer heeft haar hart verloren aan de bunkerindustrie. Na werkzaam te zijn geweest in verschillende maritieme sectoren, runt ze nu haar eigen bedrijf C4 fuel BV waar alle ervaring samen komt. Naast het geven van training en advies op het gebied van brandstoffen, is ze een van de board directors in IBIA (International Bunker Industry Association) en werkt ze als Membership & Communications manager voor SGMF: een membership based organisatie die zich bezighoudt met het veilig en duurzaam gebruik van alternatieve brandstoffen.
Claudia Beumer heeft haar hart verloren aan de bunkerindustrie. Na werkzaam te zijn geweest in verschillende maritieme sectoren, runt ze nu haar eigen bedrijf C4 fuel BV waar alle ervaring samen komt. Naast het geven van training en advies op het gebied van brandstoffen, is ze een van de board directors in IBIA (International Bunker Industry Association) en werkt ze als Membership & Communications manager voor SGMF: een membership based organisatie die zich bezighoudt met het veilig en duurzaam gebruik van alternatieve brandstoffen.

Teamsport

Claudia Beumer Column Ontdek

De zoektocht naar de perfecte, lage emissie brandstof houdt ons al jaren bezig en als industrie blijven we zoeken en ontwikkelen om de juiste oplossing te vinden.

Inmiddels zijn er heel wat oplossingen beschikbaar en zoals men wel eens zegt; op ieder potje past een dekseltje, dus voor elk type schip en/of vaarroute is wel een duurzamere brandstof beschikbaar. Dit geldt uiteraard ook voor de andere routes die tot minder emissies lijden, zoals efficiënter varen, hybride systemen etc.

Maar ondanks de diversiteit aan oplossingen, (en de diversiteit in meningen eromtrent) hebben al deze oplossing één ding gemeen en dat is helaas het prijskaartje. 

Geinspireerd door een Linkedin post van Liana Engibarjan, wil ik hier toch even op inhaken, want verduurzaming is een teamsport. 

Klimaatverandering raakt ons allemaal en met de extreme weersomstandigheden die we om ons heen zijn, is er geen ontkennen meer aan en we lijden hier allemaal onder. Maar als we hier allemaal onder lijden, waarom dragen we dan ook niet gezamenlijk de verantwoordelijkheid en de kosten om het op te lossen? Is gedeelde smart niet halve smart? 

Met een kleine prijsverhoging op alles wat we eten, kopen of doen, komt er extra geld vrij om onze logistieke keten te verduurzamen. Maar hoe krijgen we de rest van de waardeketen zo ver om hun deel van de verantwoordelijkheid te nemen? 

Hoe brengen we de boodschap over bij verladers, eindklanten en consumenten dat een gezonde toekomst een prijskaartje heeft? Het zou niet zo moeilijk moeten zijn; een kleine bijdrage aan een gezondere en schonere wereld. Voor ons allemaal, van ons allemaal.