Aan de slag of afbreken als beleid!

Als u deze column leest is er inmiddels een nieuw kabinet aangetreden met een verse ministersploeg. Een ploeg die hopelijk niet meer belemmerd wordt door valse Dr. en Drs. titels en opleidingen die niet gevolgd zijn. Het leek wel erg makkelijk om minister of staatssecretaris te worden met een wat opgeleukte cv. Dat is in de binnenvaart toch wel anders. Daar moet je nogal wat wegen bewandelen, opleidingen volgen en diploma’s of certificaten behalen voordat je bevoegd bent om te mogen varen en bijvoorbeeld gevaarlijke stoffen te mogen vervoeren. En dat is maar goed ook. Met grote zorgen zie ik dit nieuwe kabinet aan hun nieuwe taak beginnen met hun motto “Aan de slag”. Zal er een halt toe geroepen worden aan de sanering van de vissersvloot. De Noordzee zit vol met vis maar wordt vol gebouwd met windmolens zodat er bijna niet gevist kan worden. Langs de kades liggen de kotters op de sloop te wachten. De overheid heeft de subsidieformulieren waarbij je alleen bij het kruisje hoeft te tekenen al klaar. Lever je schip maar in, wij hebben er al voor gezorgd dat het niet meer loont, maar we noemen het verduurzaming. Goede schepen en bedrijven die van generatie op generatie zijn gegaan. Een oud ambacht wordt de nek omgedraaid. Het is een grote schoonmaak op weg naar verduurzaming. Wat er verdwijnt is geen bedrijfstak die niet in orde is, maar mensen, families en bedrijven die investeringen hebben gedaan en hypotheken hebben genomen. En het zijn niet de vissers alleen. Ook de boeren zijn de klos. Vaak bedrijven die van generatie op generatie zijn overgegaan. Zij worden eveneens bedreigd; voor de stikstof, voor de natuur, voor de klimaatdoelen die in Brussel zijn bedacht en in Den Haag klakkeloos zijn overgenomen. Ondertussen wonen we op de grootste gasvoorraad ter wereld, maar in Den Haag hebben ze besloten dat de gaskraan dicht moet. Het is te gevaarlijk en is politiek niet houdbaar. Om het onherroepelijk te maken draaien we niet alleen de gaskraan dicht, maar storten we ook de boorputten nog maar eens vol met beton. Jarenlang hebben we kunnen profiteren, maar hebben nagelaten om de Groningers goed te compenseren. Daarom importeren we het gas nu van de andere kant van de wereld. Onnodig duur en met een te hoge emissie footprint. Daarnaast spelen we ook Russische roulette want onze strategische gasvoorraad is inmiddels al tot 10 % gedaald. Het is de regering gelukt om stelselmatig sectoren af te breken die jarenlang de ruggengraat waren van ons land. Niet omdat ze niet presteren, niet omdat er geen toekomst zou zijn. Nee, ze staan in de weg van het behalen van de beleidsdoelstellingen. Beleidsdoelstellingen die zijn opgesteld door mensen, zittend op het Haagse pluche en zelf nog nooit een visnet hebben binnen gehaald of een koe hebben gemolken of op een boorput hebben gestaan. Men noemt het transitie op weg naar verduurzaming, maar wat in de praktijk neerkomt op “stop maar met je bedrijf”. En ondertussen gaat het slopen verder en het is doodstil. Stil in een samenleving die er ook nog eens trots op is. Trots op het afbreken van het fundament. Ik wens onze nieuwe regering veel succes toe om dit slopen te stoppen voordat er straks niets meer te slopen is.