Aan boord bij Wilco Koelewijn

Vaart op de Ora et Labora (90 x 9,54 meter, bouwjaar 1979).
Aan boord? Bouwgrondstoffen.
Vaargebied = De binnenlandse wateren.

De naam van jullie schip behoeft weinig uitleg.

,,De betekenis bid en werk, bedoel je? Ja, klopt. Dat is wel een hoofdzaak in ons leven. We werken van maandag tot en met vrijdag en indien nodig ook op zaterdag.’’

Wie zijn we?

,,Ik vaar samen met mijn vrouw. Onze kinderen wonen op het internaat. We hebben ook een huis aan de wal. We verblijven daar waar het uitkomt en kerken doen we op meerdere plekken, afhankelijk van waar we zijn.’’

Wat trekt je aan in het leven en werken aan boord?

,,De vrijheid. Elke dag is weer een verrassing. Aan de wal hebben mensen vaak een drukke, volgeplande agenda. Aan boord kun je geen activiteiten plannen, dat maakt onverwachte uitjes des te leuker. We leiden een heel vrij leven. We weten vaak op maandag nog niet waar we in het weekend liggen. Dan belanden we ergens en gaan we kijken wat er te doen is. De ene keer gaan we naar een speeltuin, een andere keer naar een kinderboerderij of een leuk zwembad.’’

Heb je een favoriete ligplaats?

,,Dat is tegenwoordig Dordrecht, daar zitten onze kinderen op het internaat. Als het zo uitkomt, overnachten we er.’’

Klinkt niet alsof je makkelijk zou aarden in een baan van negen tot vijf op de wal. 

,,Ik heb daar ervaring mee en had het daarin totaal niet naar mijn zin. Als het vijf uur was, was de dag om en de volgende dag wist je precies wat je ging doen. Elke dag dezelfde werklocatie sprak me ook niet aan. Natuurlijk zit ik ook elke dag in mijn stuurhut, maar de omgeving verandert continu. Terwijl ik dit vertel varen we langs Hardinxveld. Over een half uurtje zitten we in Dordrecht.’’

Heb je een favoriete vaarroute?

,,Ik vind het allemaal prima. We varen graag naar Amsterdam en op het IJsselmeer varen blijft een mooie uitdaging. De ene keer is het er spiegelglad, dan stormt het weer. Het kan er in een uur tijd heel hard omslaan.’’

Wat maakt de Ora et Labora prettig varen?

,,Dankzij de luiken op het schip kunnen we bijna alle soorten goederen vervoeren, zoals veevoeders. Niet dat we dat vaak doen, we varen hoofdzakelijk met bouwgrondstoffen, maar het is dus wel mogelijk en dat is een prettig idee. We hebben dit schip deels om die reden gekocht. Ik blijf in hart en nieren een zand- en grindboer, maar je kan dus eens een uitstapje maken naar wat anders. We doen dat zo’n twee keer per jaar. Op zich is dat leuk, hoewel het niet te vaak moet gebeuren, haha. Veevoeder vervoeren, betekent namelijk vaak laden in de nacht.’’ 

Zag het er altijd al naar uit dat je zou gaan varen?

,,Ja, hoewel ik in tegenstelling tot mijn vrouw niet uit een schippersgezin kom. Mijn ouders hadden kennissen die schippers waren. Door hen kwam ik in aanraking met dit leven en van lieverlee is het zo gegroeid. Ik was als kind altijd al veel op het water te vinden. Vissen, schaatsen, varen; alles wat met water te maken had, trok me toen al aan. Tegen jongeren die hetzelfde ervaren, zou ik willen zeggen: ga eropuit. Ga eens ontdekken wat er allemaal op het water te vinden is en of het je wat lijkt om daarmee in de toekomst je brood te verdienen.’’

Wat is je grootste ergernis op het water?

,,Ik heb er twee: de vele storingen aan sluizen en bruggen en de pleziervaart die onervaren met een bootje het water opgaat en niet in de gaten heeft, met wat voor bonzende harten in onze kelen wij in de stuurhut zitten. Ik vind dat een praktijkexamen verplicht moet worden gesteld voor het behalen van het vaarbewijs.’’

Waar zie je jezelf over pakweg tien tot vijftien jaar?

,,Ik hoop tegen die tijd nog op dit schip te varen, we hebben het nu twee jaar. Of ik ooit permanent op de wal zal gaan wonen? In een huis tussen andere huizen in, waar ik mijn tuintje sta te harken? Nee, laat maar, ik blijft altijd op het water.’’

Ik vind dat een praktijkexamen verplicht moet worden gesteld voor het behalen van het vaarbewijs